KUNST EN CULTUUR - Tarascan, de Purépecha en Prinses Ireri

Misschien iets minder spectaculair en bekend dan de Maya's, Olmeken en Zapoteken maar zeker even interessant als de Azteken is de beschaving van de Tarasken. Het lukte de Azteken niet om dit volk te onderwerpen totdat de Spanjaarden met haar geweld, ziekten en overheersing een einde maakte aan deze unieke Mexicaanse beschaving. De Spanjaarden noemden het volk Tarascan, tegenwoordig bekend als Purépecha. Dit volk vormt een belangrijke schakel in de Mexicaanse geschiedenis en culture ontwikkeling.

De Tarasken beschaving ontwikkelde zich rondom Lago de Pátzcuaro in de Mexicaanse staat Michoacán. Vele archeologische resten zijn bewaard gebleven zoals de Yacatas in Tzintzuntzan en de ruines van Ihuatzio. Op het hoogte punt van haar beschaving telde de Tarasken ongeveer 100.000 mensen terwijl tegenwoordig zo'n 120.000 mensen de Purépecha taal dagelijks spreken. De belangrijkste en invloedrijkste persoon voorkomende uit deze inheemse beschaving was president Lázaro Cárdenas. In 1934 werd hij tot president van Mexico gekozen en is vooral bekend om de nationalisering van de olieproductie met de oprichting van PEMEX.

Dit artikel geeft een beschrijving van de Taraskische beschaving, met een overzicht van de geschiedenis, godsdienst en cultuur van dit inheemse volk. Het artikel wordt afgesloten met de Purépecha legende over Prinses Ireri.

De Tarascan of Purépecha
Door het gebrek aan geschreven bronnen door de Tarasken is het moeilijk vast te stellen hoe dit volk zich zelf noemde. We weten dat zij niet Tarascan heette want deze naam werd hun gegeven na de Spaanse Conquest. Het woord tarascue betekend schoonzoon of schoonvader. De misinterpretatie ontstond toen de eerste Spanjaarden trouwde met de dochters van de Taraskische Caciques. Toen enkele nieuwe leden van de familie werden geïntroduceerd als tarascue dachten de Spanjaarden dat deze naam betrekking had op gehele bevolking.

Een ander veel gebruikte naam voor de Tarasken is Uacúsecha dat Arenden betekend. Deze naam verwijst specifiek naar de groep van Chichimec die zich later in het gebied gevestigd hebben maar de stichters van het Tarasken rijk en die zich zelf zien als bloedverwanten van de toen heersende Koninklijke families.

Vandaag de dag is de meest gevolgde verklaring dat de meest waarschijnlijke oorspronkelijke benaming voor de Tarasken, Pure'pecha of Purhépecha, P’urhépecha, Phurépecha is. Het Relación de Cuitzeo uit 1579 verteld dat dit de naam was die zij zich zelf gebruikten en waarvan de betekenis werkende man of gewone man is.

De Geschiedenis
Aan het einde van de klassiek periode leefde tenminste twee etnische groeperingen rond het Lago de Pátzcuaro: een Nahuatl sprekende minderheid in Jarácuaro en enkele Chichimecan groeperingen aan de noordelijke oevers van het meer.

Volgens het Relación de Michoacán wilde de leider van de Purépecha, Tariacuri de groeperingen tot één machtig een sterk volk maken. Rond 1300 A.C. begon Tariacuri met de onderwerping van de verschillende groepen en stelde hij zijn zonen Hiripan en Tangáxoan aan als koningen van Ihuatzio en Tzintzuntzan. Tariacuri was zelf koning van Pátzcuaro. Toen hij rond 1350 stierf hadden zijn nakomelingen de macht over de belangrijkste steden rondom Lago de Pátzcuaro. Zijn zoon Hiripan bleef het gebied tot aan Lago Cuitzeo uitbreiden.


Hiripan en later zijn broer Tangáxoan I begon met het institutioneren van het stammensysteem en de politieke eenheid. Zij stelde een administratieve bureaucratie op en verdeelden de verantwoordelijkheden van de stam in heren en nobele. In de daarop volgende jaren breidde het gecentraliseerde koninkrijk zich uit tot het Balsas Bassin en de Tarascan Sierra. Onder het regiem van Cazonci Tzitzipandáquare werden een aantal regio's onderworpen maar ook weer verloren door confrontaties met de Azteken. In 1460 bereikte het Taraskische rijk de Pacifische kust bij Zacatula, de vallei van Toluca en in het noordelijke deel de huidige staat van Guanajuato. Rond 1470 veroverde de Azteken onder leiding van Axayacatl enkele grensdorpen en wilde doorstoten tot het hart van het rijk maar zij werden uiteindelijk verslagen.

Deze ervaringen maakte de Taraskische leiders sterker en verstevigde hiermee de militaire aanwezigheid in het grensgebied waaronder het dorp Cutzamala. Ook lieten zij de door de Azteken verderven volkeren, de Otomies en de Matlatzincas toe in hun grensgebieden met als wederdienst het verdedigen van het rijk. Vanaf 1480 intensiveerde de Azteken leider Ahuitzotl het conflict met de Tarasken. Hij ondersteunde ondermeer aanvallen van andere etnische groeperingen zoals Matlatzincas, Chontales, and Cuitlatecs tegen de Tarasken. De Tarasken geleid door Cazonci Zuangua weerde deze aanvallen af maar verdere expansie van het rijk werd stilgezet tot de komst van de Spanjaarden twee jaar na het aanstellen van de laatste Cazonci Tangáxoan II van het onafhankelijke Taraskische rijk.


Godsdienst
Onderliggend aan en ter ondersteuning van de sociale, politieke en economische structuur lag de Taraskische godsdienst. Deze verkreeg haar vaste vorm zo'n 150 jaar voor de Spaanse Conquest. De Taraskische godsdienst was gebaseerd op de god Curicaueri die geïdentificeerd werd met de zon en daarom "Groot vreugdevuur" betekende. Andere belangrijke goden waren Cuerauáperi, god van de wolken en god van de vruchtbaarheid omdat haar naam "zij die verkozen word om geboren te worden" betekend en Xaratanga, god van de landbouw. Er waren nog vele ontelbare ander goden o.a. van de hemel, de aarde en de onderwereld met elk een eigen tempel rondom het meer van Pátzcuaro.

Wetenschappers merken op dat diverse aspecten van de Taraskische religie uitzonderlijk on-mesoamerikaans waren: zij hadden geen regengod gelijkwaardig aan de Azteekse god Tlaloc en zij hadden geen "Geveerde Serpent". Daarbij gebruikte de Tarasken geen kalander met 260 dagen en gebruikte deze kalander niet voor het voorspellen.

Tzintzuntzan was naast het voornaamste politiek en economische centrum ook het belangrijkste godsdienstige centrum. In Tzintzuntzan functioneerde de koning ook wel Cazonci of Kasonsi genoemd als aardse verschijning van de god Curicaureri. Zijn voornaamste taken waren het in godsnaam veroveren van nieuw land en zorg te dragen dat de grote vuren in de tempels bleven branden. Hier brachten zij ook grote aantallen menselijke offers, voornamelijk gevangen genomen krijgers. De krijgers werden verzadigd met drank waarna nog levend hun hard uit hun lichaam werd gesneden als offer aan de zon.


Hoewel de burgerlijke en religieuze hiërarchieën gescheiden van elkaar waren opgesteld was er een enorme overlap tussen beide. De Cazonci was ook lid van de priesterlijke hiërarchie en hij had als taak het offeren van de menselijke slachtoffers. De hoogste priester: peta'muti moest in de naam van de koning recht spreken. In tegenstelling to de Azteekse priester leefden de Taraskische priesters niet in celibaat en konden worden herkend aan het strak op hun rug gebonden tabakzak.

Zoals bovenstaand vermeld was een van de taken van de koning het veroveren van nieuw land voor de god Curicaureri, het is daarom niet verwonderlijk dat religie en oorlogvoering na met elkaar verbonden waren. Wanneer het besluit tot oorlogsvoering was genomen vond een belangrijk religies ritueel plaats. De priesters in Tzintzuntzan staken enorme vuren aan die door de priesters in de acht andere gebieden konden worden waargenomen en gevolgd. Alle 91 nederzettingen rond Lago de Pátzcuaro konden deze vuren zien en ontvingen de boodschap. Deze vuren wedren frequent gebruikt voor communicatie tussen de grensposten.


Sociaal
Zonder enige twijfel was in het koninkrijk van 64,000 vierkante kilometer met verschillende etnische en taalkundige groepering elk vorm van hulp van harte welkom. Bovenaan de sociale hiërarchie stond uiteraard de Cazonci. Er bestaat wel enige twijfel of deze koning gekozen werd of door opvolging werd benoemd. Don Antonio Huitziméngari, zoon van de laatste Cazonci en een van de personen die informatie gaf bij het opstellen van de Relacion de Michoacán stelde dat zijn familie al meer dan 700 de troon in bezit had en dat de oudste zoon automatisch de troonopvolger werd.

De Koning was gouverneur en kapitein-generaal ten tijden van oorlog en was zelf Cazonci. Hij had vier belangrijke personen op de vier belangrijke grenzen en het koninkrijk was in vier delen gesplitst. In elk dorp had hij zogenaamde Caciques die verantwoordelijk waren voor het brengen van hout voor de ques= tempels. Andere personen waren acháecha, die de koning altijd vergezelde en zijn rechters waren. Ook de caciques van de provincies waren met de Cazonci zij werden ook wel caráchacapacha genoemd. Daarnaast waren er ocánbecha die verantwoordelijk w aren voor het tellen van de mensen, de mensen naar het werk moest begeleiden en de belasting inden elk had een barrio. Op het moment van de Spaans Conquest woonden er tussen de 60.000 en 100.000 mensen verdeeld over 91 nederzettingen rond het Lago de Pazucuaro. Effectieve sociale, economische en administratieve structuren moesten aanwezig zijn om deze bevolking in goede banen te leiden. De acht administratieve regio's die ondergeschikt belang aan Tzintzuntzan - werden beheerst door señores in het Lake Pátzcuaro Bekken - (dat wil zeggen, erfelijke adel) die meldden dat rechtstreeks terug naar de Cazonci. Deze centra waren gelegen aan Pareo, Eronguarícuaro, Pechátaro, Urichu, Pacandan - Xarácuaro, Itziparamucu, Uayaneo en Pátzcuaro; elke regio bevatte een aantal afhankelijke dorpen en gehuchten.


Ongeacht hoe iemand Cazonci werd, zijn rol was alles omvattend. Zoals eerder vermeld functioneerde de koning in de hiërarchie van de priesters, representeerde hij god, voerde het leger aan en was de hoogste rechter in het koninkrijk daarnaast was hij heerser van Tzintzuntzan. Ook bekleedde de koning een belangrijke diplomatieke functie; zo is bekend dat Taraskische heersers aanwezig waren tijdens de kroning van een Azteekse heerser. Blijkbaar waren de twee volkeren niet altijd in staat van oorlog. De Koninklijke garde bestond uit een groot aantal mensen waaronder, doktoren, maskermakers, zilversmeden, pijlmakers en andere ambachtelijkheden.

Het Relacion de Michoacán beschrijft in detail een begrafenis van een Cazonci begeleid met muziek, uitgebreide rituelen en gedragen nar zijn laatste rustplaats door Tarasken en buitenlandse koningen. Met hem waren zeven belangrijke vrouwen uit zijn paleis, inclusief de beheerder van "het goed en turkooizen lipogramenten", de houder van zijn "urinoir", de kok en de wijndrager. Ook werden 40 mannen geofferd en in dit specifieke geval werd ook de doktor geofferd die gefaald had in het helen van de Cazonci. Duidelijk is dat men geloofde dat het koninklijk hof met hem de dood werd in gedragen.

Zoals reeds gezegd was verwantschap erg belangrijk voor de Tarasken. Sociale klassen werden bepaald bij de geboorte met weinig tot geen veranderingen in sociale klasse gedurende het leven. Drie sociale klassen zijn in het Relacion de Michoacán te onderscheiden: De Cazonci, soms ook Irecha genaamd en de Koninklijke hiërarchie zoals meesters en heren. De adel, ook bekend als principales, caciques, señores naturales; die verbonden waren met verantwoordelijkheid en hadden in sommige nederzettingen. De gewone mensen, ook wel Purépecha, la gente baja, gente común. Daarnaast waren er ook nog slaven, die uitsluitend in dienst waren van de Koninklijke familie. Elke sociale klasse kon worden onderscheden in kleding, het huishouden, trouwen, rijkdom, verantwoordelijkheden en voorrechten. Er lijken ook bepaalde verbindingen tussen sociale stratificatie en de religieuze systeem: bijvoorbeeld de mate van betrokkenheid bij religieuze activiteiten door señores suggereert dat er bepaalde religieuze verantwoordelijkheden van de personen in deze klasse. Bovendien, en enigszins interessant was de aanwezigheid van een priester vereist op huwelijken van royalty en adel, maar niet op de bruiloften van gewone mensen.


Economie
Een zorgvuldig gemaakt administratief en politiek stelsel zou weinig nut hebben wanneer er geen sprake zou zijn van een economie. In het rijk waren drie markten bekend, twee rond het Lago Pátzcuaro en één in het noordwesten in Asajo. Het gewone volk behaalde haar benodigdheden op deze regionale markten. De elite behaalde haar goederen via de gewone man of via door de "overheid" gecontroleerde bedrijven.

Handel en belastingen werden vanuit Tzintzuntzan centraal geadministreerd. Handel over langere afstanden werd verzorgd door de koning aangestelde ambtenaren en er was geen sprake van een gilde zoals bij de Azteekse pochteca. Het cijnzensysteem was voornamelijk een goed politiek gefundeerd systeem dat het hele rijk omving. Alles werd gecentraliseerd samengebracht in Tzintzuntzan waar ze in pakhuizen werden opgeborgen. Cijnzen bestonden uit goederen of diensten en werden volgens een vast schema geïnd. Het hele systeem stond onderleiding van de Koninklijke familie die de verantwoordelijkheid had voor het ontvangen, opslaan en distributie van alles dat werd ontvangen. Ontvangers van de geïnde goederen waren voornamelijk de Koninklijke familie, de bureaucratie, religieuze functionarissen, geallieerden, lokale bevolking in geval van nood en het leger in oorlogstijden.

Goederen die veelal als cijnzen werden ontvangen waren: maïs, katoenen kleren, slaven, offers, metaal, tropisch fruit, cacao, katoen, dierlijke huiden, tropische vogels veren, goud, zilver en koper.

Hoewel het cijnzensysteem meestel eenrichtingsverkeer was de handel vaak in beide richtingen. Vanuit het bassin werden gedroogde vis, veren geëxporteerd en andersom manden, matten en aardewerk en metalen objecten. Het transport netwerk omving enkele wegen van de bergtoppen naar de dalen en cirkelvormige wegen rondom het meer. Slechts enkele wegen waren verbonden met gebieden buiten het bassin.

Cultuur
Waarschijnlijk zijn de Tarasken de enige Meso-Amerikaanse cultuur die de bronstijd voordat de Spanjaarden arriveereden hadden bereikt. Zij gebruikte brons voor het vervaardigen van gereedschappen zoals spades en pyas en andere gebruiksvoorwerpen zoals bijlen, beitels, vishaken en naalden.

Er is weinig van de Taraskische architectuur terug gevonden. Geen enkele stad of grenspost waren voorzien van benoemingswaardige omheiningen of bescherming. Hoewel er handelswegen waren bleven deze vrij primitief en de eerste bruggen en wegen werden door de Spanjaarden gestart. Er zijn slechts twee voetbalvelden gevonden waarvan er geen enkele in Tzintzuntzan waar men ze kon verwachten. Mede door het ontbreken van deze architectuur heeft men lange tijd gedacht dat de Tarasken geen hoogwaardige samenleving had en daarmee niet interessant genoeg zoals de Azteken en Maya's. De Yacatas vormen hier een uitzondering op. De Tarasken worden beschouwd als experts in hun ronde monumentale gebouwen. Er zijn er vijf in Tzintzuntzan staand op een rechthoekig platform van ongeveer 425 bij 250m.

Voornaamste ambachten in het rijk van de Tarasken waren aardewerk, verenwerk, brons, koper en goud. Verschillende onderzoekers benadrukken de diverse soorten objecten, afhankelijk van hun ontdekkingen: Gorenstein en Pollard beschrijven keramische vaten met opvallende combinaties qua vorm, afwerking, en decoratieve motieven; zeer gespecialiseerde lapidaire werk in Obsidiaan en rots kristal met turkooizen mozaïeken; metalen voorwerpen gevormd door zowel hameren en gieten, en versierd met tal van verschillende technieken. Naast het gebruik van de vaststellende Tarasken van brons, hoogtepunt hun gebruik van gold plating, een andere techniek die niet door een andere groep in Meso-Amerika. Pastrana lijkt te genieten van de zeer gestileerde Zoomorphic en antropomorfe sculpturen van vulkanisch gesteente. wijst op de bimetaal voorwerpen van zilver en goud, en " meest verbazingwekkende van hun producties," flinterdunne obsidiaan earspools en Labrets, geconfronteerd met veel goud en turkooizen inleggen.


De Spaanse inval
Nadat de Taraskische Cazonci, Tangáxoan II hoorde van de val van het machtige Azteekse rijk stuurde hij zijn gezanten naar de Spaanse overwinnaars. Enkele Spanjaarden werden uitgenodigd voor een bezoek aan Tzintzuntzan waar zij werden voorgesteld aan de koning en kregen geschenken. Vooral het goud wekte de interesse van Cortes.

Op 23 Februari 1521 verscheen de eerste spaanse soldaat bij de grens van Michoacán. Al eerder waren de effecten van de Spaanse Conquest bij de Tarasken merkbaar. Een jaar eerder was een met pokken besmette slaaf van het leger van Pánfilo de Narvaez aan land gegaan en dit had tot en ware snel en wijd verspreidende epidemie geleid. De Taraskische Cazonci Zuagua (Tzuiangua)stierf tijdens deze epidemieën de late zomer van 1520. Ook de Mazzelen waren door de Spanjaarden meegenomen en zorgde voor een snelle reductie van de inheemse bevolking.

In 1522 werd een Spaans leger onderleiding van Christobal de Olid naar het Taraskische rijk gestuurd en bereikte Tzintzuntzan binnen enkele dagen. Het Tarasken leger duizenden in getale misschien wel 100.000 besloot op het cruciale moment niet te vechten. Gedeeltelijk door deze verwoesting accepteerde de zojuist geïnstalleerde jonge Cazonci Tzintzicha Tangaxoantoen de onderwerping in plaats van het zelfde lot te overkomen als Tenochtitlan aan de Spanjaarden de eerste Spaanse soldaten arriveerde. Als bewijs voor zijn overgaven liet hij zicht bekeren tot het christendom en liet Franciscaanse missionarissen in het gebeid toe.

Tangáxoan gaf zich gewonnen aan de Spanjaarden en in ruil verkreeg hij nog enige vorm van autonomie. Dit resulteerde in een vreemde machtsverhouding waarbij zowel Cortes als Tangáxoan zich als heersers van Michoacán beschouwden. Toen de Spanjaarden merkte dat Tangáxoan de Spanjaarden slechts van een klein deel van de rijkdommen voorzag stuurde zij de wrede conquistador Nuño de Guzmán die samen met een Taraskische edelman Don Pedro Panza Cuinierángari de laatste Cazonci op 14 februari 1530 liet executeren. Toen brak een periode van onrust en geweld uit en in de jaren daarna werden marionetten van de Spanjaarden aangesteld als heersers. Toen Nuno de Guzam door de koning van Spanje werd terug geroepen werd de Bisschop Vasco de Quiroga naar het gebeid gestuurd om de zaak op te ruimen. In snel tempo won hij de harten en zielen van de lokale bevolking waardoor de opstand tegen de Spaanse overheersing werd gestaakt.

De Purépecha Vandaag
Nakomelingen van de Tarasken verblijven nog steeds in Michoacán met name rondom Lago Pátzcuaro. De taal Purépecha word nog steeds door meer dan 120.000 mensen gesproken. Dit is slechts een klein deel van de bevolking.
Ook wordt de taal gesproken in en rond de steden Zamora, Los Reyes de Salgado, Paracho, en Pamatácuaro, allemaal in de buurt van de Paricutín vulkaan.



Tzintzuntzan ligt nog steeds aan de oevers van Lago de Pátzcuaro en produceert nog steeds ceramiek en textiel echter is de omvang van het dorp nog slechts 10% van wat het ooit is geweest. Vele jongeren verlaten het dorp en trekken naar de stad op zoek naar een beter leven.

De Legende

De boot van de Kaaimannen

Toen de Purépecha prins Tacamba, overijld door een onbedwingbare hartstocht, in de armen van de prinses Inchatiro in het bos van Uruapan verdween en daarmee zijn aanspraak op de troon van zijn voorvaderen verloor, riepen de Indianen zijn zuster, prinses Ireri uit tot koningin. Zij was immuun voor de liefde en minachting van al haar aanbidders.

De “pánsperata”, dat liefde betekent in het Tarasco bracht de regio in opstand en de bewoners van het koninkrijk gingen op zoek naar een eerlijke vrouw die de wereldlijke verleiding kon weerstaan. Dat is waarom ze aan Ireri dachten. Ze was een prinses woonachtig in Chupio. Ze door stond alle integriteittests en ze werd geroemd om haar onverschillig gelaatsuitdrukking wanneer ze door de liefde werd geïntimideerd.

Eén van haar aanbidders was de krijger Pampzpeti, heer van Guapacaro . Hij was stapel verliefd op haar. Maar ondanks de minachting van de trotse maagd, gaf de dappere Pampzpeti niet op. Dit was een doorn in het oog van de onderdanen van koningin Ireri. Zij stelde alles in staat een liefdevolle verbintenis met als doel haar devotie voor het koninkrijk te verstoren te beletten.

De vrouw was mooi. Vanwege dat en haar kuisheid, wilden de Spaanse veroveraars wanneer zij naar Tacambaro kwamen haar bezoeken. De kapitein Cristobal de Oñate bezocht haar en stelde haar voor om Christen te worden. Hij gaf haar 3 dagen bedenk tijd. Pampzpeti, haar vreselijk verliefde minnaar had zich in de bosjes verstopt en luisterde het gesprek af en wilde zich verzetten tegen deze catechese.

Zoals afgesproken keerde Oñate terug op zijn paard naar het verblijf van Ireri. En drong haar aan op zijn eerdere verzoek. Het enige wat hij kreeg was een eigenaardig onverschillig gebaar van de jonge soeverein. Hierdoor geërgerd bedacht Oñate een list om haar te ontvoeren.

Op een dag terwijl ze op weg was, probeerde de Spaanse kapitein op zijn paard gebogen en vakkundig met zijn krachtige armen haar achter op zijn paard te hijsen maar Pampzpeti, de minnaar van Ireri, hield zich samen met zijn manschappen schuil, gaf een teken. Tijdens de strijd hoorden zij een geschreeuw van onmacht ,Oñate was gewond en enkele van zijn kornuiten namen hem mee om te genezen.

Pater Juan Bautista een missionaris was zich bewust van wat er gebeurd was en probeerde om beide kampen te kalmeren en bracht een bezoek aan Ireri in Chupio. Ze was onder de indruk van de tengere bleke man met zijn droevige ogen. Hij sprak met haar zacht en nederig. De koningin was overtuigd van wat ze van hem hoorde en antwoordde: "Vader, laten we gaan, ik zal u volgen waar u ook gaat."

De volgende dag na het bezoek van de monnik luidde alle klokken in Tacambaro van vreugde. Hiermee werd aangekondigd dat de koningin Ireri gedoopt zou gaan worden. Zij hadden niet meer op de hartstochtelijke minnaar Pampzpeti gerekend. Plotseling verschijn hij en rukte de catechumeen, koningin Ireri uit de handen van de missionaris en ontvluchtte samen de tempel om haar te verbergen.

De tijd ging voorbij, de chaos in het koninkrijk als gevolg van de Spaanse overheersing en de praatjes die de gebeurtenis met zich mee bracht. Het schandaal was bijna vergeten, toen de priester Juan Bautista woonachtig in Huetamo bezoek kreeg van een Inheemse die hem smeekte om met hem om naar een stervende inheemse in Zirandato te gaan om het laatste sacrament toe te dienen.

Het was laat in de nacht en zij moesten de rivier oversteken waarvan het water gestegen was. Desondanks had de priester toegezegd en ging hij mee met de Indiase als een gids. De religieuze man met het kruisbeeld in zijn handen, bidden en te zoeken bij het passeren van de brug die gezonken in de rivier. Ze veranderd in een boot en werden genomen om de plaats, vond hij de krijger Pampzpeti samen met de huilen en bezorgde koningin Ireri. De priester doopte de ministers en hielpen hen geestelijk, vergeving en troost de koningin op die avond.


De priester en zijn Inheemse metgezel keerde het vlot om en voerden terug naar de plek waar de missionaris woonde. Bij het verlaten van de oever zagen zij dat de zwarte boot leek te zweven als zwarte boomstammen, gevormd door hagedissen of alligators die een voor een de rivier afdrijven.

4 comments:

Anoniem zei

Nog zó veel te leren over de Mexicaanse cultuur en geschiedenis, ik kan er niet genoeg van krijgen. En steeds meer bewondering voor deze mensen. Thanks voor deze berichten, ik lees ze graag!!!

Coach Factory zei

louboutin outlet, michael kors handbags clearance, air jordan, oakley vault, burberry outlet online, kate spade handbags, louis vuitton handbags, michael kors outlet online, ray ban sunglasses, cheap oakley sunglasses, michael kors outlet online, toms shoes, prada outlet, true religion outlet, jordan shoes, coach purses, longchamp handbags, michael kors outlet, polo ralph lauren outlet online, coach outlet store online, nike free, tiffany and co, polo ralph lauren outlet, prada handbags, oakley sunglasses, nike air max, longchamp handbags, true religion, nike free, kate spade outlet, nike shoes, tory burch outlet, nike air max, louis vuitton outlet online, coach outlet, coach factory outlet, true religion jeans, ray ban sunglasses outlet, air max, longchamp outlet, air max, gucci outlet, louboutin, cheap michael kors, chanel handbags

Coach Factory zei

lululemon outlet, ray ban, nike roshe, mont blanc, converse shoes, karen millen, michael kors, roshe run, nfl jerseys, nike huarache, birkin bag, beats by dre, mac cosmetics, hogan, louboutin, converse pas cher, ray ban pas cher, montre pas cher, michael kors, vans, north face jackets, lululemon, oakley pas cher, north face outlet, reebok outlet, michael kors, nike free, ralph lauren, nike trainers, louis vuitton, louis vuitton, hollister, hermes, timberland, abercrombie and fitch, supra shoes, new balance shoes, juicy couture outlet, mulberry, air max, lancel, hollister, north face, rolex watches, juicy couture outlet, burberry, wedding dresses, new balance pas cher, abercrombie and fitch, nike air max

Coach Factory zei

nike air max, air max pas cher, p90x3, converse, ugg boots, ferragamo shoes, giuseppe zanotti, louboutin, moncler, mcm handbags, air max pas cher, ralph lauren, ugg outlet, soccer jerseys, valentino shoes, herve leger, babyliss pro, moncler, moncler, jimmy choo, vans, asics gel, air max, moncler outlet, chi flat iron, canada goose outlet, uggs on sale, hollister, canada goose, instyler ionic styler, moncler, canada goose, insanity, marc jacobs, tn pas cher, ray ban, canada goose outlet, air max, soccer shoes, canada goose, bottega veneta, ghd, ugg, celine handbags, ugg, gucci, canada goose, ugg boots, oakley

Een reactie plaatsen

Onderwerp...