LIFESTYLE - Guadalupe

Geschreven door Ellen Paap

Het Mexicaanse volk staat bekend als zeer devoot. Van huis uit Katholiek, wordt het hele pantheon van Santos en Santas hartstochtelijk vereerd. Er kan er echter maar één de belangrijkste zijn, en dat is zonder twijfel Guadalupe.

Guadalupe is Mexico´s eigen maagd. Haar koosnaampje “La Morenita” verraadt dat ze een tikkeltje donkerder is dan de gemiddelde Maria. Eigenlijk is ze een soort van Azteekse prinses, gegoten in een traditioneel maagdenvormpje. Een mestiezenmaagd bij uitstek dus. Het is niet gek dat de Mexicaanse bevolking, die zelf voor het gros mesties is, zich prima kan identificeren met deze dame. Zij belichaamt prachtig de samensmelting van de indiaanse en Spaanse cultuur.

Boze tongen beweren dan ook dat zij verzonnen is. Tijdens de evangelisatie zou een bruine maagd het beter doen bij de Indiaanse bevolking dan een blanke. Maar er is vrijwel niemand die dat hardop durft uit te spreken, het zou bijna landverraad zijn. Kom niet aan de moeder der Mexicanen! (Lees verder...)

Lees ook:
Stichting Guadalupe Kerstkaarten Actie!
Bedevaart Onze-Lieve-Vrouw van Guadalupe
Alles over de Piñata


Het “officiële” ontstaan van Guadalupe is verbonden aan een legende. Op 12 december 1531 zou zij verschenen zijn aan de indiaan Juan Diego. Hij wilde boven op de berg Tepeyac een offer brengen aan de Azteekse godin Tonantzin. Tot zijn grote schrik trof hij daar Guadalupe, die hem opdracht gaf de verschijning bij de bisschop te melden, met het verzoek een heiligdom voor haar te bouwen. Juan Diego hield woord, maar de bisschop wilde een bewijs van haar verschijning. Juan Diego wist zich te herinneren dat Guadalupe hem had gezegd dat als hij weer de Tepeyac zou beklimmen, er opeens rozen zouden groeien. Dus Juan Diego de berg weer op, en jawel hoor, rozen in overvloed! Hij plukte wat rozen als bewijs en nam ze mee naar beneden in een soort buideltje dat hij van het voorpand van zijn poncho had gemaakt. Toen hij, aangekomen bij de bisschop, de rozen uit op de grond liet vallen, was er op miraculeuze wijze een afbeelding van de maagd op zijn poncho te zien. Een wonder!

De poncho met de afbeelding heeft de tand des tijds overleefd, en hangt nu boven het hoofdaltaar in de Basiliek van Guadalupe, haar thuishaven in Mexico Stad, bedevaartplaats nummer één. De afbeelding ziet er uit als een schilderij, maar men zegt dat het hier het originele stuk stof van de poncho betreft, helemaal overgebleven uit de 16e eeuw. Daar moet je wel in geloven natuurlijk, maar ja, zo werkt dat met het geloof. Mexicanen twijfelen niet aan de authenticiteit, en men heeft zelfs lopende bandjes in de kerk moeten aanleggen om opstoppingen te voorkomen. Hordes mensen die een kruisje willen slaan en/of hun pasgeboren baby willen laten zien aan Guadalupe.

Nu is er altijd activiteit gaande bij de Basiliek, maar als er één periode is, waarin de intense geloofsbeleving van de Mexicaan het best tot uiting komt, is het wel de aanloop naar de dag van Guadalupe, die valt op 12 december. Elke zichzelf respecteerde Mexicaan onderneemt dan een bedevaart naar de Basiliek. Dit gebeurd altijd in groepsverband. Je gaat met je familie, je sportclub, of, als het even kan, met het ganse dorp, wel zo gezellig natuurlijk. Hele volksstammen gaan dan lopend, over de snelweg, richting Basiliek. Eigenlijk mag je niet lopen op de snelweg, maar voor het hogere doel wordt er wel een oogje toegeknepen. Soms zijn ze dagen onderweg. En alsof de tocht op zich al niet zwaar genoeg is, zeulen ze ook nog eens metershoge beelden van Guadalupe mee. Tevens wordt haar (ook niet echt kleine) afbeelding, die gewoonlijk in de woonkamer hangt, voor de gelegenheid op de rug gebonden. Wat een toewijding!

De lieden die het helemaal serieus willen aanpakken, organiseren een zogenaamde “antorcha”. Dit zijn speciale bedevaarten die wel iets weg hebben van een estafette. Renners, uitgedost als Juan Diego, worden van te voren op een bepaald traject uitgezet. De achterste renner draagt een brandende toorts (vandaar de naam), die hij steeds doorgeeft aan de volgende. De achterblijvers worden t.z.t opgepikt door een versierde vrachtwagen, die de stoet weer inhaalt, en de renners opnieuw uitzet. Zo blijft de fakkel continu in beweging tot aan het einddoel.
Maar altijd komt 12 december eerder dan men denkt, en opeens begint de tijd te dringen. Ondanks de vermoeidheid gaan de “Guadalupanos” juist steeds harder lopen. Want het is natuurlijk wel de bedoeling dat ze voor die datum de Basiliek bereikt hebben. Te laat komen is volledig geaccepteerd in de Mexicaanse maatschappij, maar niet op tijd zijn bij Guadalupe..…dat is pas een doodzonde!

Lees ook:
Stichting Guadalupe Kerstkaarten Actie!
Bedevaart Onze-Lieve-Vrouw van Guadalupe
Alles over de Piñata

0 comments:

Een reactie plaatsen

Onderwerp...